مرد فرزانه گفت:چاره کارمن دانم که سالی چند در مکتب آزاد روانشناسی کودک تحصیل کردم .

کودکان امروزی نمیدانند چه برای آنان خوب است و چه بد ، عواقب و عقوبت آرزو های شیرین ندانند و از

درد دندان غافل ، که این صغیران خیال خام در دماغ پرورند و زبانی نداند مگر زبان مشت و لگد و لقد! و پنچه

 بکس وسیخ داغ و چماق و .....

مرد او را گفت ای فرزانه من خود پروفوسورا! دارم و پیش از این تمام فوت و فن شما را به کار بستم و ناخن

 هم کشیدم و به چوب تر خشک سیاستشان کردم...ولی موثر نیافتاد.

مرد فرزانه سخت در اندیشه شد و نا گاه دست در خورجین ژنده که به دیوار آویزان بود کرد و چیزی از آن

خارج ساخت و گفت چاره کارت همین است و بس.این معجونی از تند ترین فلفلهای دنیا ست که پیل و افعی

واژدها را از پا اندازد . تو میباید که آنچه قند از حبه و کله داری به آن آغشته کنی و در دسترسشان گذاری .

 هر گاه آنان از این قند ها کامی گیرند دیگر حوس قند نکنند.... و چنین و چنان .مرد بهای آن پرداخت و

خوشحال راهی خانه شد.

یک هفته بعد مرد با شتاب نزد فرزانه شد و ای حکیم دستم به دامانت کمکم کن.مرد فرزانه وی را گفت بگو

تادگر چه خواهی . او گفت مرا از آن معجون ده. مرد فرزانه او را گفت که مرا دیگر از آن متاع موجود

نمانده .ولی دگر برای چه آن متاع طلب کنی ؟ مرد اورا گفت : ای وای برمن که فرزندان من دیگر قند نخواهند

 مگر آغشته به آن معجون که اگر دست خالی به خانه روم......!!!!!

معر:

گذشت آن زمانــی که اطفال خُرد

همی خر توانست و ترسـاند و زد

که امروز زوری نه چربد به طفل

زتدبیر ، طفلان ، چو پیرِ خِرد